Traktat wersalski, część 4

Tak zwany traktat wersalski składał się w istocie z traktatu pokojowego między Niemcami a państwami zachodnimi oraz z traktatu między Polską a państwami zachodnimi, nakładającymi na państwo polskie rozmaite zobowiązania międzynarodowe i wewnętrzne jako na spadkobiercę państw zaborczych.Opinia polska nie przyjęła traktatu wersalskiego jednomyślnie. Różnice postaw ujawniły się przede wszystkim podczas obrad sejmu, który w lipcu 1919 roku stanął przed zadaniem ratyfikacji traktatu. Chaos w zakresie podstawowych pojęć, a także w zakresie poczucia rzeczywistości był znaczny. Stronnictwa prawicowe, ubolewając nad poniesionymi stratami, uważały, że osiągnięto w zasadzie to, co w ówczesnych warunkach było możliwe. Stronnictwa lewicowe i ludowe wzywały do odrzucenia obu traktatów jako całości lub do zatwierdzenia traktatu dotyczącego zawarcia pokoju między mocarstwami zachodnimi a Niemcami, a odrzucenia traktatu między Polską a mocarstwami zachodnimi, zawierającego rozmaite postanowienia ograniczające suwerenność państwową Polski (m.in. w zakresie praw mniejszości). Stronnictwa te obarczały Dmowskiego osobistą odpowiedzialnością za niekorzystne dla Polski postanowienia Rady Najwyższej. Zdaniem przedstawicieli lewicy mocarstwa zachodnie obawiały się oddania licznych mniejszości narodowych w Polsce pod władzę kół nacjonalistycznych, których m.in. reprezentantem był Roman Dmowski. Ten ostatni zarzut był całkowicie słuszny, ale dotyczył postanowień traktatu między mocarstwami a Polską.

Losy granic Polski .

Linki

architeka samochody na ślub