Traktat wersalski, część 1

Od chwili zawarcia rozejmu w Trewirze punkt ciężkości z walk zbrojnych przeniósł się na zmagania dyplomatyczne. Podjął je na tym odcinku Komitet Narodowy w Paryżu. W jego imieniu Dmowski już w marcu 1917 roku oświadczył, że odbudowa Polski w granicach z roku 1772 jest niemożliwa i że podstawą przyszłej Polski winien być "obszar, na którym masa ludności mówi po polsku, jest świadoma swej narodowości polskiej i przywiązana do sprawy polskiej". Jego zdaniem przyszła Polska powinna się składać z ziem zaboru austriackiego i połowy Śląska austriackiego (Cieszyńskie), dalej z Królestwa Polskiego, czyli tzw. Kongresówki, wraz z niektórymi guberniami litewsko-ruskimi, tudzież z ziem zaboru pruskiego, do którego wchodzą "historyczne ziemie: Poznańskie i Prusy Zachodnie z Gdańskiem, następnie Górny Śląsk i południowy pas Prus Wschodnich". W memoriale napisanym w połowie 1917 roku, scharakteryzował dokładniej polską granicę zachodnią, nazywając ją "granicą etnograficzną Polski", pozostawiając przy niej polski obszar językowy od Karpat aż po Bałtyk: "To by dało Polsce: Górny Śląsk (z wyjątkiem niewielkiego zniemczonego obszaru na południowym zachodzie), niewielką część wschodnią średniego Śląska, Poznańskie (z wyjątkiem niewielkiego zniemczonego obszaru na zachodzie, który mógłby pozostać w posiadaniu Niemiec); Prusy Zachodnie (z wyjątkiem paru zniemczonych powiatów południowo-zachodnich); wreszcie powiaty lęborski i bytowski."

Losy granic Polski .

Linki

ZEGARKI SEIKO osk poznań